.jpg)
2012-02-04 13:52:56
Warto o nim pamiętać
Nauczyciel z powołania
W okresie międzywojennym szkołą podstawową w Margoninie kierowali czterej pedagodzy. Różnili się wiekiem, wykształceniem i doświadczeniem. Pierwszy z nich, margoniniak Jan Wienke to nauczyciel z ogromnym doświadczeniem. Dwukrotnie przechodził na emeryturę. Pierwszy raz za czasów pruskich w 1916 r., drugi raz w 1926 r. już w wolnej Polsce. Zastąpił go młodszy o 40 lat Franciszek Onderka z Gostynia. Po nim był Franciszek Cegielski z Bydgoszczy, nauczyciel wykształcony już w wolnej Polsce. Jego następcą był Walerian Góra z Wągrowca. Przymusowo wysiedlony w 1939 r. do Generalnej Guberni nie przeżył wojny, zmarł w 1942 r.
2012-01-27 09:24:47
Margonińscy burmistrzowie:
Czym naraził się Mrówczyński?
W niedzielę 18 stycznia 1920 r. około godz. 10,30 do Margonina wkroczył wydzielony oddział 62 pułku piechoty Wojska Polskiego (były 8 pułk strzelców wlkp.) pod dowództwem kpt. Kazimierza Szczęśniaka (1885 - 1945). Na mocy postanowień Traktatu Wersalskiego miasto powróciło do Macierzy i stało się częścią Rzeczypospolitej Polskiej. Margonin włączono do powiatu chodzieskiego województwa poznańskiego. Nazwa Margonin nie musiała być zmieniana gdyż Prusacy po I rozbiorze Polski jej nie zmienili. Herbem miasta był za pruskich czasów herb "Rawa" rodziny Ciecierskich i taki też herb przyjęły władze polskie.
2012-01-20 15:37:17
Kolejny uznany artysta z Szamocina
Ekspresjonista Alfred
Druga połowa XIX wieku to w historii Szamocina okres szczególny. rozwój gospodarczy i wielokulturowość miasta spowodowała, że kilku urodzonych tutaj artystów malarzy zdobyło sławę sięgającą poza granice Niemiec. Pierwszym z nich był Erhard Langkau (1877-1967) (przedstawiony w nr 21 z dnia z 24 maja 2011 r.), drugim Alfred Ziethlow (1911-2003). Obaj należą do czołówki niemieckich impresjonistów i ekspresjonistów, a ich obrazy uzyskują wysokie ceny na aukcjach.
2012-01-14 13:05:51
Po pokonaniu Francji w 1871 r. ogłoszono II Rzeszę Niemiecką, która stała się krajem związkowym. Pod berłem cesarza Niemiec, kraje niemieckie zachowały pewną odrębność. Ich przedstawiciele wchodzili w skład Rady Związkowej (Bundesrat), a w wyborach powszechnych wyłaniano parlament Rzeszy (Reichstag). Władza wykonawcza spoczęła w rękach kanclerza Otto von Bismarcka (1815-1898). Ten bardzo szybko dostrzegł, że Cesarstwo Niemieckie nie jest jednolite. Istniało wiele różnic prawnych, gospodarczych i religijnych. Aby zjednoczyć Niemcy postanowił wyeliminować wszelkie czynniki, które mogłyby to utrudnić. Za groźne uznał mniejszości narodowe (Duńczycy, Francuzi, Hanowerczycy i Polacy), ale najgroźniejszy dla jego idei był Kościół Katolicki. Katolicy stanowili 30 % mieszkańców Rzeszy.
2012-01-06 13:57:01
Prace księdza Lurca cz. II:
Starania o kościół w Szamocinie
Do ówczesnej parafii margonińskiej należał Szamocin oraz wsie Antoniny, Atanazyn, Borówki, Hiliodorowo, Józefowice, Kosarzyn, Laskowo, Ludwikowiec, Marianka, Mielimąka, Nadolniki, Nałęcza, Smolary, Strzelczyki, Szamoty i Raczyn. Miejscowości te były oddalone od Margonina, a wierni mieli do pokonania od 7 do 15 km. Katolicy stamtąd mieli spore kłopoty z uczęszczaniem na msze, szczególnie zimą. Podobne problemy mieli księża by dotrzeć do swoich wiernych, potrzebujących posług duchowych. Zdarzały się przypadki, że chorzy umierali bez sakramentów. Problem ten widział już ks. Andrzej Kranc (1800-1863), ale jego nagła śmierć spowodowała, że sprawę budowy kościoła filialnego w Szamocinie odłożono na czas późniejszy. Jeszcze za życia ks. Kranc przyrzekł wiernym, że katolicy szamocińscy będą mieli swój kościół.
2011-12-16 23:21:36
Gdy 1 sierpnia 1914 r. wybuchła wojna, żołnierze jechali na front przekonani, że na gwiazdką wrócą w domów. Wojska ententy zdołały jednak powstrzymać niemieckie natarcie na Paryż, a tzw. wyścig do morza nie przyniósł rozstrzygnięcia. Skutek był taki, że od Flandrii na północy po Alpy na południu zatrzymały się dwie wrogie linie. Po obu stronach setki kilometrów drutu kolczastego, okopy, schrony i transzeje. W środku pas ziemi niczyjej, pozbawiony drzew, poharatany lejami po pociskach i zasłany trupami poległych. Taki był krajobraz wojny pozycyjnej. Przez następne cztery lata linia będzie się nieznacznie przesuwać w jedną lub w drugą stronę. Nim wyniszczone gospodarczo Niemcy poproszą o rozejm, zginie na froncie zachodnim blisko cztery miliony żołnierzy.
2011-12-09 18:30:36
Epidemia cholery w 1831 r. (III)
Zmarłych chowano na specjalnie założonych cmentarzach cholerycznych. Miejsca wyznaczono w uzgodnieniu z władzami kościelnymi. Cmentarze te były poświęcone i specjalnie oznakowane. Pogrzeby odbywały się miedzy ósmą wieczorem a siódmą rano, cicho i bez konduktów. Zwłoki przed włożeniem do trumny owijano w materiał nasączony chlorkiem wapna. Trumnę na specjalnym, dwukołowym wózku ciągnęło dwóch ludzi, a trzeci z latarnią szedł przed nimi. Wkładano ją do dołu o głębokości 1, 5 m, posypywano wapnem i z ziemi robiono kopiec. Pogrzeby odbywały się najczęściej w dniu zgonu.
2011-12-02 10:30:54
Epidemia cholery w 1831 r. (II)
Mimo szczelnego kordonu sanitarnego cholera przedostała się na teren Wielkiego Księstwa Poznańskiego, a potem ogarnęła także Prusy. Naczelny Prezes Wielkiego Księstwa Poznańskiego Eduard Flottwell (1786-1865) już 30 kwietnia 1831 r. wydał "Obwieszczenie w sprawie sposobów zabezpieczanie się przed epidemią biegunki azjatyckiej", która wybuchła w wojsku walczącym w powstaniu listopadowym na terenie Królestwa Polskiego. Przejścia graniczne wyposażono w miejsca kwarantanny dla osób, zwierząt i towarów. Jej czas trwał 20 dni i był płatny, ale psy były natychmiast uśmiercane.
2011-11-25 21:37:27
Epidemia cholery w 1831 r. (I)
Na wniosek posła gen. Romana Sołtyka (1790-1843), Sejm Królestwa Polskiego uchwałą z dnia 25 stycznia 1831 r. jednogłośnie zdetronizował Mikołaja I Romanowa (1796-1855) jako króla Polski. W konsekwencji 6 lutego granice Królestwa przekroczyła 115 tys. armia rosyjska z 336 działami pod dowództwem feldmarszałka Iwana Dybicza (1785-1831). Pochodzący spod Obornik Śląskich, Niemiec w służbie rosyjskiej graf Hans Karl Friedrich Anton von Diebitsch, uzyskał od cara nieograniczoną władzę nad ośmioma województwami ówczesnego Królestwa Polskiego.
2011-11-18 17:25:53
Po ucieczce Napoleona z Elby, chciał przedzierać się do Francji przez pół Europy, a w pisanych u schyłku życia pamiętnikach z sentymentem wspominał wojenne przygody, piętnując tych, którzy opuścili cesarza. Z dumą nosił na piersi Legię Honorową, był przecież jednym z adiutantów "boga wojny".